Naakt in een kamer vol keurig geklede mensen

Schrijver zijn is een raar beroep. Aan de ene kant is er niets leukers dan met woorden te husselen, net zolang tot ze mooie zinnen, verhalen, gedichten vormen, aan de andere kant is er niets eenzamers dan dat. Als schrijver sta je eigenlijk altijd naakt in een kamer vol keurig geklede mensen, met je hart op tafel en je gevoelens op de grond.

Ik weet dat mensen mij eigenaardig vinden. Omdat ik staar. Omdat ze achter sommige gedichten een geheime liefde vermoeden. Omdat mijn mond en handen altijd sneller zijn dan mijn hoofd en ik dus soms plompverloren aan een sporter vertel dat ik hem beeldschoon vind of per ongeluk een skeeleraar over zijn arm aai. Als mijn leven een foto op Instagram zou zijn, zou er #nofilter achter staan.

Ik bedoel wat er staat, wat ik zeg of wat ik doe. Ik heb geen bijbedoelingen en dubbelzinnigheden zijn aan mij al helemaal niet besteed. Eerlijk tot op het bot en hoewel mensen altijd zeggen dat ze eerlijkheid waarderen, weet ik uit ervaring dat het tegenovergestelde vaak het geval is. Dat geeft niet, maar dat maakt communiceren wel moeilijker, zeker omdat ik niet zo goed ben in het opvangen van subtiele signalen.

Ik schrijf graag over mensen die ik een klein beetje ken, maar niet goed genoeg om een realistisch beeld van ze te hebben. Tijdens het schrijven houd ik me niet bezig met de vraag of die mensen dat wel leuk vinden (soms is het namelijk overduidelijk over wie het gaat). Pas na publicatie ga ik daarover nadenken en dan is het te laat. Want diep van binnen wil ik natuurlijk net als iedereen aardig gevonden worden. Ik ben tijdens mijn werk al alleen genoeg.

Dichten over schaatsen en skeeleren vind ik het allerleukste om te doen. Misschien omdat topsporters ook een beetje buiten de werkelijkheid leven, net als ik. Ik weet niet of de sporters het waarderen en eigenlijk maakt dat ook niet uit. Het is leuk om waardering te krijgen, ik was niet voor niets zo blij met alle vier en vijf sterren recensies van Het boek van Tess, maar uiteindelijk schrijf ik omdat ik niet anders kan. Omdat ik anders ontplof of erger.

Ik ga straks naar het EK Inline, als pers. Achtergrondverhalen en interviews schrijven. De gelukte en duidelijke stukken komen op http://www.proskating.nl, de meer poëtische verhalen zul je op deze website kunnen lezen. Ik vind het superleuk, berespannend en doodeng, maar ik ga mijn best doen. En staren.

DSC_4044zw-BorderMaker

Fotografie: Angela Stouten

Advertenties

2 gedachtes over “Naakt in een kamer vol keurig geklede mensen

  1. Mooi geschreven, Miriam. Ik ben geen schrijver dus ik kan me er maar moeilijk in herkennen. En ik ken je ook niet goed genoeg, maar de keren dat ik je gezien en gesproken heb, vond ik erg gezellig. 🙂 (En daarmee wilde ik zeggen dat gewoon heel leuk en spontaan en gezellig enzo op me overkwam.)

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s