Een stralende, donkergrijze dag

Het is een mooie dag vandaag. Niet zwart, maar donkergrijs. De lichtpuntjes dringen langzaam door. Ik moet hiervan genieten. Vandaag zal ik opstaan, aankleden en dingen doen. Dromen. Morgen kan zomaar weer anders zijn. Soms gaat het maanden goed. Krijgt mijn huid kans om te helen, een beschermingslaag te zijn. En dan in ene ben ik weer naakt. Rauw, mijn zenuwen onbeschermd. Open en bloot. Zeg niks lelijks tegen me. Ook niks liefs. Laat me gaan. Laat me los.

Bij zelfdodingen komen er altijd veel reacties los. Van laf tot moedig en alles daartussenin. Zelf vind ik zelfmoord een vrij logische manier om dood te gaan, maar recentelijk kwam ik erachter dat de meeste mensen daar heel anders over denken. Persoonlijk vind ik dat je iemand die zelfmoord heeft gepleegd nooit mag veroordelen. Je kunt nooit weten wat er in iemand omgaat. Je kunt prima lachen als je huilt van binnen. Je kunt gezellig kletsen met iemand en tegelijkertijd verdrietiger zijn dan ooit. Mensen kunnen dat. Alle mensen. Daarom is iedereen altijd zo geschokt als iemand zelfmoord pleegt.

Doodgaan is vooral erg voor de nabestaanden. Daarom huilde ik niet bij het nieuws over Joost Zwagerman, maar wel toen ik de tranen van Matthijs zag en de brief van Heleen las. Niemand is eerlijk in deze wereld. Op Facebook laat je zien hoe leuk je leven is, als je op twitter iets liefs zet, word je bedolven onder de cynische reacties. Je kunt niemand om een knuffel vragen zonder dat er iets achter gezocht wordt. Je moet altijd op je tenen lopen en niets is meer echt.

Als de wereld op je beste dagen donkergrijs is, hoe kun je dan ooit nog licht zien? Als je altijd intens verdrietig bent, hoe kun je dan ooit nog oprecht lachen? Als je altijd alles alleen moet doen, als je zorgt voor iedereen en niemand zorgt voor jou? Als je zo moe bent, als je het altijd geprobeerd hebt, als je niemands liefste bent, hoelang moet je dan nog doorploeteren?

Geef eens zomaar liefde. Oprechte vriendelijkheid, een aanraking. Dat je iemand een gemeende knuffel of kus geeft, in plaats van drie kussen in de lucht. Dat je het gewoon zegt als je iemand lief vindt of als je iemand bewondert. Dat je eens naar iemand lacht of een compliment geeft. Dat je geen oplossingen gaat bedenken, maar gewoon eens luistert en probeert te begrijpen. Het zal geen depressies genezen of zelfmoorden voorkomen. Maar misschien maak je wel iemands dag een beetje lichter en dat is toch ook al heel wat.

DSC04583-BorderMaker

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s