Diagnose ADD: een nieuw avontuur

Nog niet zo lang geleden werd ik door mijn huisarts doorgestuurd naar de psychiater. Die had er niet lang voor nodig om tot een diagnose te komen: ADD. Geen verrassing, want als oud-basisschoolleerkracht wist ik wat de symptomen zijn en als schrijver heb ik al een kinderboek over ADHD geschreven: Vlinder. Na de diagnose volgde er een behandelplan. Dat duurde bij mij even, want mijn behandelaars werden een voor een overspannen. Na drie maanden in de psychiatrie, ben ik inmiddels aan mijn derde behandelaar toe. Ik probeer het maar niet persoonlijk op te vatten.

Een voorstander van medicatie ben ik bepaald niet. Het is naar spul wat je in je lichaam stopt. Het staat op de lijst van harddrugs en ook op de dopinglijst en de lijst met bijwerkingen is indrukwekkend. Bovendien red ik het al 36 jaar zonder medicijnen, dus waarom zou ik er nu aan beginnen? En ik heb een creatief beroep, wat gaat het met mijn creativiteit doen als ik mijn constante gedachtenstroom stop laat zetten door een pilletje? Toch heb ik ervoor gekozen het te proberen, na maanden van niet schrijven, apathisch op de bank zitten, niet in staat om het huishouden bij te houden, of me zelfs maar aan te kleden.

Ik ben pas drie dagen bezig, dus zit nog volop in de experimenteerfase, maar ik begin een beeld te krijgen. De eerste dag was fantastisch. In een ochtend pakte ik mijn kampeertas uit, die al twee weken midden in de kamer stond, vouwde de was op, legde het in de kast, deed de afwas en zorgde ervoor dat mijn huis weer alleszins netjes en bewoonbaar was. En de stilte in mijn hoofd was heerlijk! Geen gedachten die door elkaar tolden tot een wanordelijke brij, ik was vrolijker en minder vergeetachtig. Wat een wondermiddel. Dat ik de hele dag een beetje misselijk was en soms ook duizelig, nam ik graag op de koop toe.

Op dag twee sloegen de twijfels toe. Ja, het was stil in mijn hoofd, maar ik had ook al twee dagen geen originele gedachte gehad. Nul ideeën voor een boek. Geen grootse plannen om mijn boeken bekender te maken, geen snelle gedachtensprongen, geen absurde grapjes die alleen ik begrijp. Ineens begreep ik waarom mensen altijd vragen waar ik mijn inspiratie vandaan haal. Normaal gesproken vind ik dat de domste vraag ooit. Mijn hoofd zit zo vol, dat ik op een dag wel tien onderwerpen voor een nieuw boek bedenk. Ik heb meer concepten voor boeken in mijn hoofd dan ik ooit in mijn leven uit zal kunnen werken. Opeens kreeg ik een beetje medelijden met mensen zonder ADD, wat zielig dat zij het zonder al die ideeën moeten stellen. En waar denken zij in godsnaam de hele dag aan? Ook de misselijkheid begon een beetje vervelend te worden. Honger hebben, maar niet aan eten moeten denken en dat voor altijd? Ik dacht het niet.

Inmiddels ben ik bezig aan dag drie en heb ik al wat dingen uitgevogeld voor mezelf. Iedere dag op dezelfde tijd een pil nemen, werkt voor mij niet. Ik moet eerst goed wakker zijn en ontbeten hebben, dan word ik ook niet misselijk. Ik heb een onregelmatig leven, dus onregelmatige medicatie past daar bij. Ik hoef ook niet twaalf uur per dag onder invloed van de medicijnen te zijn. Acht uur is meer dan voldoende. Dit heeft als bijkomend voordeel dat tegen de tijd dat ik naar bed ga, de pillen echt volledig uitgewerkt zijn, waardoor ik beter slaap. Mijn gedachten komen terug. Ik blijf hetzelfde, het is meer dat de omgeving niet zo hard binnenkomt. Ik maak nog steeds grapjes die ik alleen begrijp. Ik denk nu niet alleen dingen, ik doe ze ook. Ik zie dat de vloer stoffig is, dus pak ik de stofzuiger. Het lijkt zo makkelijk, maar voor iemand met ADD zijn dat soort dingen soms onoverkomelijke obstakels.

Ik heb nog niet aan mijn boek gewerkt. Misschien uit angst dat het niet gaat lukken, misschien omdat ik het nog druk heb met mijn leefomgeving weer leefbaar te maken. Maar uiteraard ga ik dat deze week nog wel doen, met medicatie. Ik heb wel weer ideeën voor het boek. Ik heb nog geen ideeën voor nieuwe boeken, maar met de tientallen concepten die op mijn laptop staan, is dat, voorlopig, ook niet zo erg. Ik ga deze week verder met het uitproberen van wat voor mij het beste werkt. Sowieso weet ik al dat ik geen zeven dagen per week pillen ga slikken, dat was ook nooit de bedoeling. Ik ga het doen op mijn manier, zoals ik altijd alles doe op mijn manier. En ook zonder pillen heb ik al veel bereikt. Ik heb al twee van mijn dromen gerealiseerd, namelijk schrijver worden en sportverslaggever. Misschien dat ik met behulp van de pillen nog meer dromen kan realiseren. Misschien helpen ze me met het omgaan met mensen. Misschien kan ik eindelijk zo helder denken dat ik weet of iemand goed voor me is in een relatie of vriendschap. Misschien laten ze mensen mijn echte ik zien, maar dan iets minder intens, zodat mensen aan me kunnen wennen in plaats van dat ze meteen de volledige Miriam over zich heen krijgen. Misschien besluit ik op een gegeven moment dat ik zonder medicatie toch beter af was. Ik weet het niet. Maar het is een nieuw avontuur en als ik ergens zin in heb, is het dat wel.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s