Ik ging eigenlijk stofzuigen

Veel mensen zijn benieuwd hoe het met me gaat sinds ik medicijnen slik, dus vandaar vandaag een methylfenidaatverslag mijnerzijds. Om even geruststellend te beginnen: het gaat goed. Is het een wondermiddel? Zeker niet. Gisteren bijvoorbeeld was het de bedoeling dat ik ging schrijven, afwassen, stofzuigen en de was doen. Aan het einde van de dag had ik wel twee nieuwe jurken en kaartjes voor Paulien Cornelisse, maar geen gestofzuigd huis, nul woorden geschreven, pizza gegeten en ’s avonds om half 12 stond ik eindelijk de was op te hangen. Planning gefaald, maar wel nieuwe kleren en een leuk uitstapje voor de boeg. Zolang dit niet iedere dag gebeurt, is het allemaal niet zo heel erg.

Omdat ik er uiteindelijk voor gekozen heb om de laagst mogelijke dosis te slikken, vanwege de aanslag op mijn creativiteit, lost de medicatie vooral een heleboel dingen niet op. Ik ben nog steeds verschrikkelijk chaotisch, slecht geconcentreerd, kom overal te laat en kan me aan geen enkele planning houden. Zo op het eerste gezicht zou je dus kunnen denken dat de medicijnen voor geen meter werken. Echter, niets is minder waar. Methylfenidaat zorgt er, zelfs in een lage dosis, voor dat prikkels minder hard binnenkomen en dat is fijner dan ik ik ooit heb durven dromen.

Nu het marathonseizoen weer begonnen is, breng ik mijn zaterdagavonden veelal door op ijsbanen. Vroeger betekende dat standaard een slapeloze nacht na de wedstrijd. Op ijsbanen is namelijk veel geluid. Er wordt muziek gedraaid, de speaker roept dingen, mensen praten tegen me en ik moet ook nog opletten, omdat ik een verslag moet schrijven. Als ik dan na de wedstrijd in bed lag, hoorde ik woord voor woord het commentaar van de speaker nog een keer, gecombineerd met flarden van liedjes die ik die avond gehoord had en speelden de gesprekken die ik had gevoerd zich nog een keer af in mijn hoofd. Ik kan je vertellen, daar ga je niet lekker van slapen.

Ik ben nu twee keer met medicijnen naar een wedstrijd geweest, met een iets hogere dosis dan op normale dagen, en het resultaat is verbluffend. Ten eerste stoor ik me niet meer aan de muziek. Ik hoor het wel, maar registreer het niet. Ten tweede kan ik gewoon slapen na de wedstrijd. Ik beleef niet de hele avond opnieuw, maar ga liggen, ontspan me en val in slaap. Wat een heerlijkheid.

Nu zou je nog kunnen denken, ach, een keer in de week slecht slapen, daar ga je toch ook niet dood van. Klopt. Maar prikkels zijn overal en de marathonwedstrijd was slechts een voorbeeld. Als het schaatsseizoen in volle gang is, moet ik wel wat meer verslagen schrijven dan alleen een marathonwedstrijd. Opletten kost me namelijk zoveel energie dat het lijkt alsof de prikkels dubbel zo hard binnenkomen. Vorig seizoen verkeerde ik aan het einde van de winter op het randje van uitputting, ik heb goede hoop dat dat dit seizoen anders zal zijn.

Nog een schaatsvoorbeeld, want ja, het is winter: tijdens de KNSB Cup was ik vrijdag thuis aan het werk. Dat betekende niets meer dan onder een dekentje op de bank naar de livestream kijken en meeschrijven met wat er gebeurde. Ik was die dag mijn medicijnen vergeten in te nemen, maar ik dacht dat dat niet zo erg was, omdat ik toch gewoon lekker thuis was. Resultaat: een vrijwel slapeloze nacht met het getetter van Herbert en Martin in mijn hoofd en in de paar uur dat ik wel sliep een nachtmerrie over twee van de aardigste schaatsers die ik ken. Dus ja, ook als ik thuis werk is het handig om medicijnen te slikken. Overigens heb ik veel minder last van overprikkeling als ik een schaatswedstrijd voor mijn plezier kijk. Kennelijk is het moeten opletten een belangrijke factor in deze.

Verder gaat het ook goed. Mijn huis is nog steeds een stuk netter dan voorheen, ik kreeg gisteren ineens weer zin om te sporten en ik weet veel beter met wie ik wel en niet bevriend wil zijn, omdat mijn blik op de wereld wat helderder lijkt. Natuurlijk struikel ik nog steeds door het leven, maar dat doen we volgens mij allemaal en dat is helemaal niet erg. Voorlopig ben ik blij met mijn keuze voor medicatie, ik ben uitgeschreven bij de psychiater en zowel lichamelijk als geestelijk gezond verklaard. Ik kan afscheid nemen van een ontzettend zwaar en depressief jaar en kan langzaam weer dingen opbouwen en plannen maken. In mijn ogen is dat het belangrijkste en ik ben ontzettend blij dat ik (bijna) weer mijn eigen, optimistische, blije, lieve, gekke, slimme zelf ben in een, helaas nog steeds, ongestofzuigd huis.

Advertenties

3 gedachtes over “Ik ging eigenlijk stofzuigen

  1. Ik heb al je ADD-stukjes gelezen, en hoewel ik eigenlijk niet echt een inhoudelijke reactie heb (Soms voelde ik een “amen”), vind ik het ook gek om niet te laten weten dat ik ze las. Dus. Nouja. Ik las het.
    Mijn moeder gaf me ooit het boek “Aandacht, een kopzorg” cadeau. Ik heb er best wat trucjes uit geleerd. Maar ik ben nog steeds chaotisch.

    Like

  2. Ja echt heel herkenbaar! Medicatie zorgt voor rust en structuur en je kan ineens ook beter ontspannen en je bent minder snel overprikkeld en je praat rustiger en god god god wat zijn de mensen om je heen blij met en voor je enzo want ze merken echt verschil en dat vinden hun ook fijn maar van binnen voel ik me vaak als een vlinder die vast zit in een te klein bekertje, de vrolijkheid en het enthousiasme en het spontane enzo is gewoon ineens niet meer zoals je van jezelf gewend bent ofzo. Gewoon het werkt echt heel goed, begrijp me niet verkeerd, ik ben echt blij dat het er is want nu heb ik in ieder geval een keuze, maar als ik structureel methylfenidaat slik (in mijn geval 4x15mg als laagstwerkende dosering) voel ik me na een paar weken gewoon niet meer echt Martha

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s