Laten we het eens over seks hebben

Jeroen Blijlevens vindt dat Marijn de Vries met haar column in Trouw mensen binnen de wielersport beschadigt. Denkt Jeroen Blijlevens echt dat de wielersport het slachtoffer is en niet Marijn en de andere renners die hetzelfde overkwam? Laten we het eens over seks hebben. En over de kracht van woorden.

screenshot_2016-11-29-10-59-52-1.png

In EenVandaag vertelde oud-schaatser Rob Hadders dat hij, net als Marijn de Vries, ook dergelijke zaken gezien en meegemaakt had (nee, ik vond dat niet verrassend, ik geloof allang niet meer in een schone en onschuldige schaatssport). Seksueel geweld heeft boven alles te maken met macht. Daarom komt het in de sport vaak voor, er is immers sprake van machtsverschil tussen trainer en sporter. De daders zijn meestal mannen, de slachtoffers zijn meestal jongens, meisjes en vrouwen. En die houden dus vrij vaak hun mond. Uit schaamte, of uit angst.

Nu is het niet zo gek dat mensen niet staan te springen om te praten over seksueel geweld. Ik weet uit eigen ervaring dat je als slachtoffer niet bepaald op begrip hoeft te rekenen. Ook de #zeghet campagne van Anke Laterveer bewees dat. Vertel dat je verkracht of aangerand bent en mensen staan in de rij om je te vertellen dat het je eigen schuld is, omdat je dronken was/een kort rokje droeg/alleen in het donker over straat liep/je van seks houdt/zelf mee bent gegaan/je knuffelt met iedereen (echt). Daarnaast word je gewezen op het feit dat je te dik, te dun, te lelijk of te oud bent om verkracht te worden, dus eigenlijk moet je maar blij zijn dat iemand je nog zag staan. Verder vertellen slachtoffers hun verhaal volgens veel mensen voornamelijk om aandacht te krijgen of geld te verdienen. Niet heel motiverend dus.

Vertel je verhaal

Al deze dingen zorgen ervoor dat er niet of nauwelijks over gepraat wordt. Daarom moeten we de mensen die dat wel doen koesteren. Zij steken hun nek uit, zij zouden steun en liefde moeten krijgen, in plaats van laster en haat. Daarom ben ik dus voor zoveel mogelijk openheid. Als mensen willen vertellen over heftige dingen die ze meegemaakt hebben, moeten ze die kans krijgen. Het is namelijk goed om je verhaal te doen. Andere slachtoffers kunnen zich gesterkt voelen door jouw verhaal. Ze zijn immers niet meer alleen. Moeten zij nu ook hun verhaal doen? Dat mogen ze zelf weten. Iedereen heeft zijn of haar eigen reden om wel of niet te praten over seksueel geweld. Maar de mensen die wel praten, hebben een functie. Zij stellen het onderwerp aan de kaak, zodat er onderzoek gedaan kan worden en toekomstige slachtoffers hopelijk voorkomen worden.

Seks hoort leuk en opwindend te zijn en, het allerbelangrijkste, je moet het allebei willen. Of je het nu doet uit liefde, uit lust, of om wat voor reden dan ook, je moet allebei ja zeggen. Het kan lief zijn, spannend, romantisch, opwindend, alles, maar het kan nooit zo zijn dat de ander macht over je heeft (behalve als je aan BDSM doet, maar ook die mensen spreken een teken af om te stoppen als een van beiden het niet meer leuk vindt. Zoiets, ik heb ‘Fifty shades of Grey’ niet gelezen). Misschien denk je nu dat ik het overduidelijke aan het benoemen ben, maar ik ken mensen die denken dat vrouwen seksuele macht over mannen uitoefenen, alleen maar door op hoge hakken en met rode lippen over straat te lopen en dat we dat expres doen? Omdat we alleen make-up gebruiken en leuke jurkjes dragen om indruk te maken op de buitenwereld en dan vooral op mannen? Over stapelgek gesproken. Anyway, ik dwaal af, laten we het over woorden hebben.

Gek genoeg zijn wij allemaal opgegroeid met de zin ‘schelden doet geen zeer, slaan des te meer’. Dat is natuurlijk de allergrootste onzin ooit. Een klap doet even pijn, woorden blijven aan je knagen. Net zolang tot je er zelf in gaat geloven. Op een of andere manier zitten mensen zo in elkaar dat het negatieve meer beklijft dan het positieve. Hoor je tien positieve reacties en een negatieve, zul je de negatieve onthouden. Jammer is dat. Sinds mensen zoveel jaar geleden tegen mij zeiden: ‘Ja hallo, eigen schuld,’ ben ik me zeer bewust van de kracht van woorden. Ik denk dat dat me meer beschadigd heeft dan de gebeurtenis zelf. Ik probeer het om te zetten naar iets positiefs. Mijn ervaringen helpen me bij het schrijven van boeken. Tess bestaat niet, maar ik kon haar door mijn achtergrond heel rauw en echt maken.

Slechte journalist

In mijn journalistieke loopbaan werkt het eerder tegen me dat ik me zo bewust ben van de invloed die woorden hebben. Zo zal ik nooit iemand interviewen vlak na een beladen overwinning of een diskwalificatie. Stel je voor dat de sporter in kwestie in alle emotie iets zegt waar hij achteraf spijt van heeft? Dan heb ik dat opgeschreven en de wereld in gebracht. Wat als die sporter daar reacties op krijgt waar hij nachten van wakker ligt? Uiteraard ben ik me ervan bewust dat mensen juist geïnteresseerd zijn in dit soort interviews, maar ik wil niet degene zijn die ze publiceert. Hypocriet? Ja, want ik zou zulke interviews waarschijnlijk wel lezen. Ben ik een slechte journalist? Misschien. Maar als ik voor de televisie zou werken zou ik ook degene zijn die de documentaires maakt en niet degene die de schaatsers opvangt aan de baan.

Liever interview ik iemand in een rustige omgeving, waarin de geïnterviewde na kan denken over zijn of haar woorden. Ook dan krijg je open en emotionele gesprekken. Soms vragen ze of ik een bepaalde passage niet wil publiceren. Dat doe ik dan ook niet. Soms blijven passages waar veel reacties op zouden kunnen komen staan. Maar dan is het een weloverwogen beslissing van de sporter en niet een door emotie ingegeven opmerking. Zo werkt het ook bij slachtoffers van seksueel geweld. Degenen die hun verhaal vertellen, hebben daar heel goed over nagedacht. Ze weten welke reacties het op kan roepen. En laten we daarom lief zijn voor die mensen, zodat ze zich niet schamen of schuldig voelen. Want lieve woorden blijven ook heus hangen, vooral als ze gemeend zijn. En laten we dan de daders hard aanpakken, want die verdienen dat pas echt.

PS: Dit filmpje over consent heb je vast weleens gezien, maar het is briljant, dus kijk het nog maar een keer. En deel het. Vaak.

PPS: Update van Marijn over Jeroen.


​ 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s