Eindejaarszoetsappigheid

Het jaar zit er bijna op. Een tijd om te terug te blikken en lijstjes te maken. En kerstkaarten te versturen (ja, dat deed ik dit jaar en zelfs voor Kerstmis, on point hoor, ik). Voor mij is 2016 een jaar om snel te vergeten, de ellende begon in december 2105 en daarna werd het lange tijd niet beter. Maar nu gaat het goed en daarom ga ik het over de dingen hebben die afgelopen jaar toch een beetje draaglijk maakten. Want in december is het volkomen acceptabel om een beetje zoetsappig te doen, dus ik vind dat ik die kans met beide handen moet aangrijpen.

Allereerst natuurlijk het marathonschaatsen. Dit is het derde jaar dat ik vrijwel elke week langs de baan sta. Het eerste jaar keek en leerde ik veel en moedigde ik vooral aan. Tijdens het tweede jaar, afgelopen jaar dus, leerde ik nog meer en werkte inmiddels voor Proskating en was het vooral een houvast. Op zaterdag naar de ijsbaan, een verslag schrijven en doen alsof het het belangrijkste op aarde was. Sowieso was het schrijven over schaatsen een manier om te overleven. Toen ik afgelopen winter vrijwel helemaal alleen de website onderhield, was dat eigenlijk te veel, maar tegelijkertijd het enige wat me ervan weerhield helemaal weg te zakken in een depressie. Dit seizoen is het plezier helemaal terug. Ik geniet weer oprecht van de marathons, leer nog iedere week bij en soms gun ik mezelf een wedstrijd waarbij ik gewoon lekker over de boarding hang om ‘hup’ naar iemand (of meerdere iemanden) te roepen.

Ik zou het haast vergeten, maar 2016 was ook het jaar waarin ‘Het tweede boek van Tess’ gepubliceerd werd. Na een fantastische boekpresentatie in Amersfoort, ging het los met de ene na de andere vier- en vijf sterrenrecensie. Een echt boek schrijven dat gelezen en gewaardeerd wordt, is nog steeds een van de bijzonderste dingen ooit. Voor 2017 staat ‘Het laatste boek van Tess’ hoog op de agenda, de druk wordt steeds hoger, maar ik heb besloten dat ik dat naast me neer ga leggen en de tijd neem om een geweldig laatste boek te schrijven. En daarna ga ik dus echt met al die andere ideeën aan de slag. Echt.

Naast bovenstaande waren er vooral kleine dingen die de wereld een beetje lichter maakten. Berichtjes van mensen die mijn blogs waarderen vanwege mijn openheid, berichtjes van lezers die Tess prachtig vinden, interviews die echte gesprekken werden, leuke dingen doen met mijn neefje en nichtje, gedichten schrijven, grapjes maken (dat kan ik weer en gelukkig maar, want ik ben hilarisch), een luisterend oor zijn voor vriendinnen, hysterische lachbuien om niets.

Ik ben nooit zo’n voorstander van goede voornemens. Bovendien vind ik dat je goede voornemens altijd zou moeten kunnen maken, niet alleen op 1 januari. Ik denk niet dat de wereld er beter op zal worden in 2017. Ik hoop wel dat mensen wat liever zullen zijn voor elkaar. Dat je misschien eerst even onderzoek doet alvorens een mening te vormen. Dat je even iets navraagt voor je een roddel de wereld ingooit. Dat je je even afvraagt of je mogelijk iemand kwetst met de mening die je online zet. Dat het tot je doordringt dat dingen van meerdere kanten te bekijken zijn. Dat je niet bang bent om je gevoelens te tonen. Dat je inziet dat het je sterker maakt als je je kwetsbaarheden laat zien, niet zwakker. Dat je, als je denkt dat iemand een aai over de bol of een arm om zijn schouder nodig heeft, je dat gewoon doet. Dat je genegenheid toont. Kortom, doe eens lief.

Wat ik wil in 2017? Mijn boek afmaken, blijven schrijven over marathonschaatsen, groots dromen (ik denk nog steeds dat een tv-programma over marathonschaatsen een goed idee is en dat ik dat uitstekend zou kunnen presenteren), stiekem verliefd worden (of niet stiekem en dat hij dan ook op mij is), dikke vrienden worden met mijn ADD, vrienden maken die in de buurt wonen, op vakantie, mijn boeken meer bekendheid geven, blijven schrijven over feminisme, seksisme, slutshaming, bodyshaming en aanverwante zaken, want ik heb het vermoeden dat dat hard nodig zal blijken, me nooit meer laten gaslighten en gewoon weer mijn zelfverzekerde, eigenwijze, slimme, lieve, grappige zelf zijn. Dat is al aan het lukken trouwens, dus dat gaat sowieso goed komen.

De mensen die dit lezen wens ik natuurlijk alleen maar goeds toe. Dat je dromen uit mogen komen, of ze nou groot of klein zijn. Dat je het goed kunt vinden met jezelf. Dat je geen erge of verdrietige dingen mee hoeft te maken, maar als dat wel zo is, je dan mensen hebt die voor je zorgen of je troosten. Dat je veel lacht en veel knuffels en kussen krijgt en geeft. En misschien ook een goede tandartsverzekering, voor als het glazuur van je tanden is gesprongen tijdens het lezen van dit stukje. Fijne feestdagen en een gelukkig nieuwjaar!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s