Een open boek

Toen ik begon met mijn zoektocht naar wat er nou precies mis met mij was, heb ik iedereen daar uitgebreid op de hoogte van gehouden door er verhaaltjes over te schrijven. Naast een paar negatieve reacties, zoals ‘jij kunt geen adhd hebben, want je bent niet druk’ en ‘het gaat wel over als je geen suiker meer eet’, heb ik daar vooral positieve reacties op gehad. Vooral ook veel van mensen die zichzelf in mijn verhaal herkenden en zich door mijn stukjes minder alleen voelden, of minder gek, of meer begrepen. Dat vond ik fijn om te horen. Die mensen zijn er zelf om een of andere reden (nog) niet aan toe om hun probleem of diagnose met de wereld te delen, maar voelen zich gesteund door mijn blogs. En voor mij was het ook fijn om te weten dat er meer mensen zijn die zich voelen zoals ik.

De laatste paar maanden ging het vooral heel goed. Ik slik mijn medicijnen veel minder omdat ik ze heel vaak vergeet in te nemen omdat ik ze minder nodig heb en ik heb sowieso het idee dat ik alles wat meer onder controle heb. Niet altijd, uiteraard. De afgelopen paar weken had ik weer even een dipje. Het donker en de chaos klopten keihard op de deur en eisten binnengelaten te worden. En toen ontdekte ik nog een voordeel van open zijn over je diagnose: mensen stuurden lieve berichtjes, boden hulp aan en probeerden me op te vrolijken. Vooral ook mensen die ik niet direct tot mijn allerbeste vrienden zou rekenen, maar die ik wel regelmatig spreek. En dat hielp. Niet een beetje, maar een heleboel. Ik voelde me geliefd en serieus genomen. Niemand zei ‘stel je niet aan’, ik hoefde me niet schuldig te voelen over het feit dat ik een afspraak af moest zeggen. Nee, ik heb iets en soms heb ik daar zoveel last van dat het heel veel invloed heeft op mijn leven en dat is niet erg.

fb_img_1486111756400.jpg

Wat een openbaring. En daarom zou ik eigenlijk ook iedereen aan willen raden om open te zijn over jezelf. Ik vond het niet eng, maar dat komt omdat ik geen geheimen kan bewaren omdat ik een exhibitionistisch trekje heb omdat ik sowieso niet snel bang ben. Ik kan me voorstellen dat je het wel eng vindt. Omdat er negatieve reacties zullen komen, misschien ook van mensen van wie je het niet had verwacht. Maar weet je, die mensen ben je liever kwijt dan rijk. Als ze geen moeite willen doen om zich een klein beetje in te leven in jouw situatie, waarom zou jij dan nog tijd en energie in die zogenaamde vriendschap willen steken? Ik heb me inmiddels vrij effectief ontdaan van dit soort personen en het bevalt uitstekend. Klinkt dit alsof ik ze heb vermoord? Dat is niet zo, wees gerust. Ik heb alleen het contact verbroken of laten verwateren. Maar de positieve reacties zullen overheersen, echt. En het feit dat je je nooit meer raar hoeft te voelen, omdat iedereen nu weet dat je echt iets hebt, is zo bevrijdend, dat wens ik iedereen die ergens mee worstelt toe.

Ik weet dat er mensen bestaan die compleet in de paniek schieten als je zegt, ‘hee, ik vind jou een vet leuk persoon’ en die dan denken dat je bij de eerstvolgende ontmoeting een trouwring meeneemt.

Eigenlijk zou ik nog een stapje verder willen gaan. Wees open over zoveel mogelijk dingen, ook de dingen die misschien (nog) niet sociaal geaccepteerd zijn of die wellicht wat gênant zijn. Wedden dat er iemand in je omgeving is die zegt: ‘omg, dat heb/doe ik ook!’ En over gevoelens. Nu weet ik dat er mensen bestaan die compleet in de paniek schieten als je zegt, ‘hee, ik vind jou een vet leuk persoon’ en die dan denken dat je bij de eerstvolgende ontmoeting een trouwring meeneemt, maar de meeste mensen vinden het gewoon leuk om te horen dat je ze graag ziet. En wie weet wat voor mooie vriendschappen er kunnen ontstaan als je gewoon eerlijk bent. Toegegeven, er kunnen ongemakkelijke situaties ontstaan, maar als iedereen eerlijk is en niemand in paniek raakt, weet ik zeker dat de wereld hier mooier van kan worden. Ik denk nog na over hoe precies, misschien kom ik er nog op terug.

Verder heb ik me een beetje teruggetrokken in mijn safe place. Er is zoveel mis met de wereld en het komt zo hard binnen, dat ik even de energie niet heb om feministische blogjes te schrijven en aan de wereld uit te leggen dat vechten voor vrouwenrechten en vechten tegen racisme nog keihard nodig is. De kranten van vandaag: ‘Omg, hoogopgeleide mensen zijn soms óók racistisch!’ en ‘vrouwen zijn broedmachines en als je geen kinderen hebt is je leven sowieso nutteloos en mislukt’. Gewoon in Nederland dus. Maar goed, ik laat het dus even aan andere mensen over om hier scherpe stukjes over te schrijven, ik richt me momenteel op mijn eigen boeken en op het staartje van het marathonseizoen. Ik geef mijn grenzen aan en dat voelt eigenlijk heel goed. Dus ook al gaat het met vallen en opstaan, ik geloof dat ik op de goede weg ben en daar kan ik alleen maar blij om zijn.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s